Ο κλόουν

.....Ο κλόουν πάντα σε όποια φιγούρα και αν τον κοιτάξεις πάντα γελάει, αλλά γελάει θλιμμένα. Πως γίνεται να έχει ως αντικείμενο του την διασκέδαση του άλλου , να γελάει ,να παίζει, να αντιπροσωπεύει τη χαρά  αλλά παρόλα αυτά να λυπάται; έχει ψεύτικη χαρά; όχι... έχει θλίψη, και η θλίψη του προέρχεται από τον ρόλο του, γιατί ο κλόουν βρίσκεται εδώ για να σε κάνει χαρούμενο. Όχι επειδή εκείνος το θέλει, αλλά επειδή έτσι πρέπει. Αυτή είναι η δουλειά του.

Πόσες φορές έγινες κλόουν για τους άλλους;

Πόσες φορές φόρεσες το προσωπείο που θέλανε η άλλοι να δούνε;

Πόσες φορές ήθελες να βρίσεις αλλά χαμογέλαγες ευγενικά;

Πόσες φορές προσποιήθηκες ενόψει της ευγένειας;

Πόσες φορές έγινες κλόουν για τους άλλους;


Και κάθε φορά που χαμογελάς ψεύτικα , ένα αληθινό κομμάτι μέσα σου πεθαίνει, γι αυτό και η ψυχή σου λυπάται. Κάθε φορά που δεν ακούς τον εαυτό σου , εκείνος 'μαζεύεται' και κλείνει τ αυτιά του στις εικόνες σου. Κάθε φορά που φιμώνεις εσένα εσύ απομακρύνεσαι από σένα.

Όσο οξύμωρο και αν ακούγεται , όσο δεδομένο και αν μας έχουμε είναι η πραγματικότητα. παλεύουμε τόσο να ευχαριστήσουμε τους άλλους που εμάς τους ίδιους προτιμούμε να μας έχουμε στο σκοτάδι. και έτσι απογειώνουμε τον άλλον, αλλά καταρρίπτουμαι εμάς .

Ας βγάλουμε τα χρώματα του κλόουν από το πρόσωπό μας, και ας αφήσουμε την ψυχή μας να αισθανθεί να μιλήσει καλά κ κακά όπως εκείνη ξερε και νοιώθει

Αυτό ονομάζεται υγεία!