Ο κλόουν
.....Ο κλόουν πάντα σε όποια φιγούρα και αν τον κοιτάξεις πάντα γελάει, αλλά γελάει θλιμμένα. Πως γίνεται να έχει ως αντικείμενο του την διασκέδαση του άλλου , να γελάει ,να παίζει, να αντιπροσωπεύει τη χαρά αλλά παρόλα αυτά να λυπάται; έχει ψεύτικη χαρά; όχι... έχει θλίψη, και η θλίψη του προέρχεται από τον ρόλο του, γιατί ο κλόουν βρίσκεται εδώ για να σε κάνει χαρούμενο. Όχι επειδή εκείνος το θέλει, αλλά επειδή έτσι πρέπει. Αυτή είναι η δουλειά του. Πόσες φορές έγινες κλόουν για τους άλλους; Πόσες φορές φόρεσες το προσωπείο που θέλανε η άλλοι να δούνε; Πόσες φορές ήθελες να βρίσεις αλλά χαμογέλαγες ευγενικά; Πόσες φορές προσποιήθηκες ενόψει της ευγένειας; Πόσες φορές έγινες κλόουν για τους άλλους; Και κάθε φορά που χαμογελάς ψεύτικα , ένα αληθινό κομμάτι μέσα σου πεθαίνει, γι αυτό και η ψυχή σου λυπάται. Κάθε φορά που δεν ακούς τον εαυτό σου , εκείνος 'μαζεύεται' και κλείνει τ αυτιά του στις εικόνες σου. Κάθε φορά που φιμώνεις εσένα εσύ απομακρύνεσαι από σένα...