Δούναι...και... Λαβείν

  Αυτό είμαστε σήμερα. Τίποτα παραπάνω τίποτα λιγότερο. Όποια μορφή σχέσης και αν εξετάσεις η βάση της είναι αυτή.
   Όλα έχουν γίνει ένα άσχημο εμπόριο. Ο ίδιος μας ο εαυτός έγινε αντικείμενο, αντικείμενο που θα κοστολογηθεί από το τι θα πάρουμε αν χαρίσουμε ένα κομμάτι του... αλλά ποιός χαρίζει στις μέρες μας..η σωστή έκφραση είναι αν θα πουλήσουμε ....
 
Πώς γίναμε έτσι οι άνθρωποι;
Που πήγε η αυθεντικότητα; Που χάθηκαν οι προσωπικότητες μας; Που χάθηκαν τα συναισθήματα μας; Δεν τολμάμε πια ,δεν πιστεύουμε στους άλλους, δεν πιστεύουμε σ' εμάς τους ίδιους... χαθήκαμε μέσα σ'εναν κόσμο ψεύτικης επικοινωνίας χωρίς επικοινωνία!

Χαθήκαμε στις ιντερνετικές αλληλεπιδράσεις και δώσαμε τους εαυτούς μας για κάτι κάλπικο.

Χάνονται οι σχέσεις παιδιά, χάνονται οι φιλίες , χάνονται οι έρωτες!
Πιόνια ενός ωραίου εικονικού κόσμου. Και η ψυχή πονάει,η καρδιά πετρώνει,το μυαλό λυγίζει..

Γιατί δεν φτιάχτηκε γι'αυτό ο άνθρωπος, όλο μας το είναι 'φωνάζει' από ζωντάνια ,τα σώματα μας ανανεώνονται συνεχώς, το αίμα μας ρέει, το μυαλό μας συνεργάζεται με την καρδιά μας, είμαστε πολύπλοκοι, γιατί δεσμευτήκαμε στην μονοτονία; ποιός φοβάται την ανάπτυξη του ατόμου...

Να αγαπάτε σαν να μην υπάρχει αύριο, να δίνετε ελπίδα στον διπλανό σας, να αγαπάτε τον εαυτό σας...δεν θα είμαστε για πάντα...

 @difference